အလံဟူသည္

ျမန္မာျပကၡဒိန္မ်ားတြင္ အသံုးျပဳေနေသာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ၏ အမည္ေ၀ါဟာရ အဓိပၸါယ္မ်ားကို ပ်ဴဘာသာ ေ၀ါဟာရမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္းကုိ သိရွိနားလည္သူ နည္းပါးပါသည္။ ဆန္စပါးထုတ္လုပ္မႈ အတတ္သည္ အာရွ၏ ပ်ဴေခတ္ကာလမွ စတင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သကဲ့သို႕ ေတာင္သူလယ္လုပ္ စိုက္ပ်ဳိးေရး အတတ္ ပညာသည္လည္း ပ်ဴလူမ်ဳိးတို႔ အေစာဆံုးတီတြင္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့သည္။
ထိုေၾကာင့္ ပ်ဴတို႔အား ေတာင္သူဟု ေခၚဆိုျခင္း အေၾကာင္းတရားမ်ားအနက္ တစ္ခုအျဖစ္ ယူဆႏိုင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ပ်ဴတို႔သည္ ေတာင္သူလယ္လုပ္ ယာခုတ္လုပ္ငန္းမွ အစျပဳ၍ ႏွစ္စဥ္ကုန္လြန္လာခဲ့ေသာ ရက္လႏွစ္မ်ားကို ေရတြက္ မွတ္သားျပဳရာတြင္ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းဆိုင္ရာ ထူးျခားမႈမွ အမွတ္သေကၤတမ်ားျဖင့္ ညႊန္းဆိုျပဳလ်က္ အမည္ႏွာမကို ကင္းပြန္းတပ္ကာ သံုးစဲြလာခဲ့ၾကသည္။
ပအို၀္းတိုင္းရင္းသားတို႔သည္ ေတာင္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမ်ားကုိ အဓိကထားၿပီး သက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္း ျပဳၾကသျဖင့္ ယခင္က ၎တို႔အား ေတာင္သူလူမ်ဳိးဟု ေခၚဆိုျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ ပအို၀္းတို႔၏ တစ္ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ အေခၚအေ၀ၚမ်ားကို ရာသီဥတုႏွင့္ စိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ အေျခတည္ၿပီး အမည္နာမကုိ တြင္လာခဲ့ရေၾကာင္း သိရွိမွတ္သားႏိုင္ပါသည္။
(၁) ပထမလ (တခူးလ)
ပထမဦးဆံုးေသာ လအမည္ကို (တာကူလာ) ျဖစ္သည္။ တာ- အခ်ိန္ကာလျဖင့္ အစပထမဦးဆံုး၊ ကိန္းဂဏန္းအားျဖင့္ တစ္(၁)ဟု ဆိုလိုသည္။ ကူ- ကူးေျပာင္းျခင္းျဖစ္သည္။ လ- လာျဖစ္သည္။ ႏွစ္ေဟာင္းကုန္၍ ႏွစ္သစ္သို႕ကူးေသာလကို ဆိုလိုပါသည္။
(၂) ဒုတိယလ (ကဆုန္လ)
ဒုတိယလမွာ (ကစဆို႔လာ)ျဖစ္သည္။ ကစ- အစဟု ဆိုလိုသည္။ ဆို႔- ေကာက္ပဲသီးႏွံကို စိုပ်ဳိးျခင္းျဖစ္သည္။ ေကာက္ပဲသီးႏွံကို စတင္စိုက္ပ်ဳိးသည့္လဟု ဆိုလိုပါသည္။
(၃) တတိယလ (နယုန္)
တတိယလမွာ (နံးယံုလာ) ျဖစ္သည္။ နံး- ေပါင္းပင္ျမက္ပင္ျဖစ္ၿပီး၊ ယံု- ရွင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ဒုတိယလမွ စိုက္ပ်ဳိးထားေသာ ေကာက္ပဲသီးႏွံပင္မ်ားၾကားတြင္ ေပါက္လာေသာ ေပါင္းျမက္မ်ားကို ရွင္းရသည့္လဟု ဆိုလိုသည္။
(၄) စတုတၱလ (၀ါဆို)
စတုတၳလမွာ (၀ါးဆို႔လာ) ျဖစ္သည္။ ၀ါး- ၀ါး(ပင္) ျဖစ္ၿပီး (တနည္း) ရဟန္းသံဃာမ်ား ၀ါဆို၀ါကပ္ျခင္း ကိုလည္း ဆိုလိုသည္။ ဆို႔- စိုက္သည္ဟု ဆိုလိုသည္။ ၀ါးျပင္မ်ား စိုက္ေသာလဟု ဆိုလိုသည္။ ယခင္ ပအို၀္းလူမ်ဳိးတို႔သည္ ကဆုန္လမွ မိုးက်သည္ႏွင့္ ၀ါးအမ်ဳိးေကာင္းမ်ားကို ရွာၿပီး နီးစပ္ရာ ေခ်ာင္းအိုင္ မ်ားထဲ့သို႔ စိမ္ထား၍ ၀ါဆိုလတြင္ စတင္စိုက္ၾကသည့္ ဓေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤလကို ၀ါးစိုက္လဟု ဆိုလိုသည္။
(၅) ပဥၥမလ (၀ါေခါင္လ)
ပဥၥမလမွာ (၀ါးေခါင္းလာ) ျဖစ္သည္။ ၀ါး-၀ါး(ပင္) ျဖစ္ၿပီး၊ ေခါင္း- တဲေခါင္မိုးကို ေက်ာ္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုလတြင္ ၀ါး(မွ်စ္)ပင္မ်ားသည္ တဲေခါင္မိုးကုိ ေက်ာ္လာေသာလဟု ဆိုလိုသည္။
(၆) ဆဌမလ (ေတာ္သလင္းလ)
ဆဌမလမွာ (တ၀္သလင္/လင္ေတာ္လာ) ျဖစ္သည္။ တ၀္/ေတာ္- ေတာ ျဖစ္ၿပီး၊ သလင္- သလင္း ဆိုလိုသည္။ ထိုလကို ေတာဆင္းသည့္လ၊ အပင္ႀကီးမ်ားကို ခ်န္ထားၿပီး ေတာင္ယာလုပ္ရန္ ၾကားေတာကို ရွင္းသည့္လဟု ဆိုလိုသည္။
(၇) သတၱမလ (သီတင္းကြၽတ္လ)
သတၱမလမွာ (သံျပြတ္/တင္ပြတ္လာ) ျဖစ္သည္။ ထိုလသည္ သမၼာသမၺဳဒၶျမတ္ဘုရားသည္ တာ၀တႎသာ နတ္ျပည္မွ လူျပည္သို႔ ျပန္လည္ႂကြျမန္းေတာ္မူရာ ျမတ္စြာဘုရားအား ႀကိဳဆိုပင့္ေဆာင္ ကပ္လွဴသည့္ အေနျဖင့္ ယာယီစံေက်ာင္းေတာ္အျဖစ္ သီးႏွံပေဒသစင္ (ပအို၀္းအေခၚ တင္ျပြတ္စင္း)ကို အမွတ္တရ တည္ေဆာက္ၿပီး ရာသီေပၚသီးႏွံမ်ားကို ကပ္လူပူေဇာ္သည့္ ဓေလ့ ျပဳေလ့ရွိေသာလဟု ဆိုလိုသည္။
(၈) အဌမလ (တန္ေဆာင္မုန္းလ)
အဌမလမွာ (ကထိန္/တင္းေဆာ၀္မြဴးလာ) ျဖစ္သည္။ တင္းေဆာ၀္- ေတာက္ပျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ မြဴး- အပင္ျဖစ္သည္။ ထိုလတြင္ မီးပေဒသပင္မ်ားကို လင္ထိန္ေတာက္ပစြာ ထြန္းညိွပူေဇာ္သည့္လ ဟု ဆိုလိုသည္။
(၉) န၀မလ (နက္ေတာ္လ)
န၀မလမွာ (နတ္တ၀္/နက္ေတာ္လာ) ျဖစ္သည္။ နတ္/နက္- အခ်ိန္လုၿပီး လုပ္ရသည့္ကာလျဖစ္ၿပီး၊ တ၀္/ေတာ္- ေတာ ျဖစ္သည္။ ဆဌမလ (ေတာ္သလင္းလ)မွ ေတာဆင္းသည့္ခိ်န္တြင္ ၾကားေတာသာရွင္းၿပီး ခ်န္ထားေသာ သစ္ပင္ႀကိးမ်ားကို သတၱမလ(သီတင္းကြၽတ္)ႏွင့္ ဆဌမလ(တန္ေဆာင္မုန္း)လမ်ားတြင္ ဘာသာေရးအလွဴပဲြမ်ားေၾကာင္း ေတာမဆင္းႏိုင္သျဖင့္ ဤနမ၀လတြင္ သလင္းမွ ခ်န္ထားေသာ အပင္ႀကီးမ်ားကို အခ်ိန္လု ခုတ္လဲၿပီး ေတာဆင္းထင္ေခြရသည့္လဟု ဆိုလိုသည္။
(၁၀) ဒႆမလ( ျပာသိုလ)
ဒႆမလမွာ (ျပားသိုးလာ)ျဖစ္သည္။ ျပား- ခဲြျဖန္႔ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ သိုး- ထင္း ျဖစ္သည္။ န၀မလမွ ခုတ္ထားေသာ အပင္မ်ားမွာ ျဖတ္ထားေသာ ထင္းမ်ားအား သယ္ယူရ ေပါ့ပါးေအာင္ ဤလတြင္ ထင္းမ်ား ခဲြျဖန္႔လွန္းထားသည္။ ထို႔ေၾကာင္း ထိုလကို ထင္းမ်ား ခဲြျဖန္႔သည့္လဟု ဆိုလိုသည္။
(၁၁) ဧကာဒႆမလ (တပို႔တဲြလ)
ဧကာဒႆမလမွာ (တဖြဴးတြယ္လာ)ျဖစ္သည္။ တဖြဴး- ထမ္းပိုးျဖစ္ၿပီး၊ တြယ္- အတြဲလိုက္ အဆိုင္းလိုက္ ျဖစ္သည္။ ထိုလတြင္ ဒႆမလ(ျပာသိုလ)မွ ခဲြျဖန္႔ထားေသာထင္းမ်ားကို ထမ္းပိုးျဖင့္ အတဲြလိုက္ အဆိုင္းလိုက္ သယ္ေဆာင္ရေသာလဟု ဆိုလိုသည္။
(၁၂) ဒြါဒႆမလ (တေပါင္းလ)
ဒြါဒႆမလမွာ (စ/တေဖြါင္လာ)ျဖစ္သည္။ တေဖြါင္- ၿခံစည္းရိုး ျဖစ္ၿပီး စ- အစ ျဖစ္သည္။ လာမည့္ တစ္လႏွစ္လတြင္ ေကာက္ပဲသီးႏွံစိုက္ပ်ဳိးရန္ ေျမယာမ်ားေနရာတြင္ ကြၽဲႏြားမ်ားမ၀င္ႏိုင္ရန္ ၿခံစည္းရိုးမ်ားျဖင့္ ႀကိဳကာၾကၿပီး ထိုလကို ၿခံစည္းရိုးစကာသည့္လဟု ဆိုလိုသည္။
လဆန္းကို ပအို၀္းတို႔က (လာဆန္=လာခ်န္)ဟုေခၚသည္။ ခ်န္= ထိပ္သို႔အေပၚသို႔ ေရာက္ေအာင္ ဆန္တက္သည္ဟု ဆိုလိုသည္။ လကြယ္မွ လျပည့္သို႔ အလင္းစြမ္းအားသည္ လ၏အ၀န္းအ၀ိုင္းတြင္ ျပည့္လာေအာင္ အလင္းေရာင္ ဆန္တက္သည္ကို ဆိုလိုသည္ဟု ယူဆရသည္။
လဆုပ္ကို ပအို၀္းတို႔က (လာေလာင္း) ဟုေခၚသည္။ ေလာင္း= ေလ်ာဆင္းျခင္းျဖစ္သည္။ လျပည့္မွ လကြယ္သို႔ အလင္းေရာင္သည္ နည္း/နိပ္ရာသို႔ တျဖည္းျဖည္းေလ်ာဆင္းသည္ကို ဆိုလိုသည္ဟု ယူဆရသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ပအို၀္းတို႔သည္ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုမ်ားႏွင့္ ဆံုေတြ႕ေပါင္းစည္းမႈရွိလာေသာအခါ တစ္ဆယ့္ႏွစ္လရာသီ အေခၚအေ၀ၚမ်ားတြင္ အခ်ဳိ႕ကို ရွမ္းေလသံလိုက္၍ ရွမ္းအေခၚဒြိဳန္-လ ကို ပအို၀္းတို႔က ဒဲဥ္ အသံျဖင့္ လိုက္ေခၚၾကသည္ကိုေတြ႔ရသည္။
က်မ္းကိုး
ျပည္ေထာင္စုထဲ့က ပအို၀္း- PNO
သု၀ဏၰသတင္းစာအမွတ္-၂ (ပအို၀္းဘာသာ)- ပအို၀္းလူငယ္အစည္းအရံုး 
Pa-o People မွကူးယူပါသည္။

မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ.... ဒီတစ္ပါတ္တင္ဆက္မည့္ တုိင္းရင္းမ်ားဓေလ့ရိုးယာအစီအစဥ္မွာတင္ဆက္မွာကေတာ့ ပအုိ၀္းလူမ်ိဳးေတြရဲ့ ရိုးယာ၀တ္ဆံုအေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ပအုိ၀္းရိုးယာ ၀တ္ဆံုအေၾကာင္းတင္ျပရင္း ဒီ၀တ္ဆံုေတြအေပၚမူတည္ျပီး ပအုိ၀္းေတြကို ပအုိ၀္းျဖဴ၊ ပအုိ၀္းနက္ ၊ ပအုိ၀္းနီဆိုျပီး ဘာျဖစ္လို ့ အမ်ိဳးမ်ိဳးခြဲးျခားေခၚေ၀ၚၾကတယ္ဆိုတာကို တင္ဆက္သြားမွာျဖစ္ပါတယ္...။

က်ေနာ္က ေအာင္ေက်ာ္ပါခင္ဗ်ာ...။ ဒီတပါတ္မွာ က်ေနာ္နဲ့အတူ... (ခုိင္ခုိင္အသံ) က်မ ခုိင္ခုိင္နဲ ့(ဦးတင္ေဆြအသံ)က်ေနာ္ဦးတင္ေဆြတုိ့က ပါ၀င္တင္ျပသြားမွာပါ...။

ေအာင္ေက်ာ္။ ။ ပထမဆံုးေတာ့ ရိုးယာ၀တ္ဆံုေတြအေၾကာင္းနဲ ့ဘဲစလုိက္ၾကရေအာင္...။ ပအုိ၀္းအမ်ိဳးသာ၊အမ်ိဳးသမီးေတြ ဘယ္လို၀တ္ဆင္တယ္ဆိုတာ တင္ျပေပးပါမယ္...။

ဦးတင္ေဆြ။ ။ ပအုိ၀္းေတြက အမိနဂါး၊ အဖ၀ိဇၨာဆိုတဲ့ ယံုၾကည္္မွဳေတြရွိၾကေတာ့ အမ်ိဳးသားေတြက ၀ိဇၨာနဲ ့တူေအာင္၀တ္ျပီး အမ်ိဳးသမီးေလးေတြကေတာ့ နဂါးမွေလးေတြနဲ ့တူေအာင္ ၀တ္တတ္ၾကပါတယ္...။ အမ်ိဳးသားေတြရဲ့၀တ္ဆံုကို စေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပအုိ၀္းအမ်ိဳးသားေတြဟာ ေဘာင္းဘီပြ အေပၚအိကၤ်ီတုိက္ပံု အိကၤ်ီကို၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္...။ ေဘာင္းဘီကေတာ့ ရွမ္းေဘာင္းဘီလိုမ်ိဳးပါဘဲ...။ အတြင္းအိကၤ်ီကေတာ့ အျဖဴေရာင္ရွပ္အိကၤ်ီကို အမ်ားဆံုး၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္...။ အျခားအေရာင္ေတြကိုလည္း တခါတရံ ၀တ္ဆင္ၾကတာကိုလည္း ေတြ ့ရပါတယ္။ ခါးပါတ္ပါတ္ျပီး ကြမ္းအစ္ထည့္ထားတဲ့လြယ္အိပ္ ဒါမွမဟုတ္ ပလုိင္းျပား လြယ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္...။

ေအာင္ေက်ာ္။ ။ ပအုိ၀္းေတြက ေခါင္းေပါင္းလည္း ေပါင္းေလ့ရွိပါတယ္...။ ဟိုးအရင္ကေတာ့ ဖဲခေမာက္ေပါ့...။ အရွည္က ဆယ္ေတာင္ကေန ဆယ့္ႏွစ္ေတာင္ခန့္ရွိတဲ့ ေခါင္းေပါင္းမ်ိဳးပါ...။ အခုအခါမွာေတာ့ ေခါင္းေပါင္းအျဖစ္နဲ ့ဖူးေဆာင္ေတြကိုဘဲေပါင္းၾကပါေတာ့တယ္...။ အနီအ၀ါ ကြက္ၾကားအေရာင္ေခါင္းေပါင္းေတြကို ေပါင္းျပီး ေခါင္းေပါင္းစကို ေအာက္ဆုိက္ျပီး ေပါင္းေလ့ရွိၾကပါတယ္...။

ခုိင္ခုိင္။ ။ ပအုိ၀္းအမ်ိဳးသမီးေတြကေတာ့ နဂါးေပါ့...။ နဂါးမေလးေတြနဲ ့တူေအာင္ ၀တ္တတ္ၾကပါတယ္...။ အနက္ေရာင္အေပၚတင္တုိင္း အိကၤ်ီ၊ အိကၤ်ီလက္ရွည္အနက္၊ လက္ေမာင္းစြတ္အနက္၊ ထမိန္အနက္၊ ေျခသလံုးပါတ္အနက္ စသျဖင့္၀တ္ဆင္ၾကတာပါ...။ ေျခသလံုးကေန ေျခမ်က္စိအထိ ႏွစ္ဖက္လံုးကို အ၀တ္အနက္နဲ ့ပါတ္ထားေလ့ရွိၾကပါတယ္...။ အဲးဒီအေပၚမွာမွ ထမိန္အနက္ကို ဒူးေအာက္နားအထိ ၀တ္ဆင္တတ္ပါတယ္။ လံုခ်ည္အေပၚမွာ တင္တုိင္းကိုထပ္ျပီး အထပ္ထပ္ေပါ့...။ နဂါးအေၾကးခြံနဲ ့တူေအာင္လို ့ ၀တ္တတ္ၾကတာပါ..။ ဆံထုံကိုေတာ့ အ၀ိုင္းနဲ ့အခ်ြန္ႏွစ္ခုကိုသံုးတတ္ျပီး အခြ်န္ကေတာ့ နဂါးမရဲ့ အေမွာက္နဲ ့တူေအာင္လုိ ့ ျဖစ္ျပီး အ၀ိုင္းနဲ ့ကေတာ့ နဂါးမ မ်က္စိနဲ ့တူေအာင္လို ့ျဖစ္ပါတယ္...။

(သီခ်င္း)xxxx ပအုိ၀္းပိုမူ ဆဲင္ခြမ္လာ.... နီေျဖင္းဆဲင္ေျဖင္းဗြန္ေတာ၀္းပါ... ကြန္ကတေရယမ္ငါ... ခြမ္လာေနာ၀္ေျဖင္းယာသမ္ဗြာ မဲ့ငါေလြာင္းလြိဳးလါက္... လြိဳက္ဖက္ေမြးစြဥ္ဒ်ာ.... တမဲုင္ထီးလဲ့တမဲုင္ထြားဒ်ာ... တဲး၀ါးယမ္ေမြးပအုိ၀္ပိုမူးဗြာ....xxxx

ေအာင္ေက်ာ္။ ။ ပအုိ၀္းယိုးယာ၀တ္ဆံုေတြအေနနဲ ့ကေတာ့ အနက္ေရာင္၀တ္ဆံုေတြကို အမ်ားဆံုးေတြ ့ရမွာပါ....။ ဒါေပမယ့္ တျခားအေရာင္၀တ္ဆံုေတြလည္းရွိပါေသးတယ္...။ အဲးဒီ၀တ္ဆံုေတြကြဲးျပားသြားတဲ့အေပၚမူတည္ျပီး လူမ်ိဳးလဲသံုးမ်ိဳးကြဲးျပားသြားပါတယ္...။ ပအုိ၀္းလူမ်ိဳးေတြမွာ ပအုိ၀္းျဖဴ၊ ပအုိ၀္းနီ နဲ ့ ေတာင္ၾကီးပအုိ၀္းဆိုတဲ့ ပအုိ၀္းနက္ဆိုျပီး သံုးမ်ိဳးကြဲးျပားသြားပါတယ္...။ လူမ်ိဳးအမ်ားဆံုးကေတာ့ ၀တ္ဆံုအနက္ေရာင္ကို ၀တ္ဆင္ၾကတဲ့ ပအုိ၀္းနက္ေတြဘဲျဖစ္ပါတယ္...။ ပအုိ၀္းနီေတြရဲ့အေၾကာင္းကိုေတာ့ အဲးဒီေဒသမွာသြားေရာက္ေနထုိင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပအုိ၀္းအမ်ိဳးသားေခါင္းေဆာင္ ခြန္ဥကၠာက အခုလိုရွင္းျပထားပါတယ္....

ခြန္ဥကၠာ။ ။ သံလြင္အေရွ ့ကမ္းမွာ ပအုိ၀္းနီလို ့ေခၚတဲ့ ဒီ...အ၀တ္အစားနည္းနည္းအနီေရာင္ရွိတဲ့အတြက္ ပအုိ၀္းနီလို ့ေခၚတာျဖစ္ျပီေတာ့... ဒီလိုပအုိ၀္းေက်းရြာကေတာ့ ဆယ္ရြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က်န္တယ္...။ လက္ရွိအဲးဒီရြာေတြကေတာ့ က်ေတာ္တုိ ့ ေခြးေအာ္၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ က်ေနာ္တုိ ့ ပန္တ၀ီး၊ ပန္ပိ စသျဖင့္ အဲးဒီရြာေတြကေနလာၾကတာျဖစ္ပါတယ္...။ လူဦးေရကေတာ့သိပ္မမ်ားဘူး...။ သို ့ေသာ္လည္းဘဲ သူတုိ့က ဒီအနီေရာင္ အ၀တ္အစားရွိတဲ့အတြက္ ပအုိ၀္းနီဆိုျပီးေတာ့..... ဘာသာစကားကေတာ့သိပ္မကြာပါဘူး...တခ်ိဳ ့ပအုိ၀္းစကားထဲမွာကို ရွမ္းဘာသာစကာေရာေႏွာသံုးတာေလာက္ဘဲရွိပါတယ္....။ အဲးဒါကို တခ်ိဳ ့က ပအုိ၀္းနီလို ့ေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္...။

ေအာင္ေက်ာ္။ ။ ပအုိ၀္းနီလို့ေခၚၾကတာရွိသလို ပအုိ၀္းျဖဴလို ့ေခၚၾကတာလဲရွိပါတယ္...။ ဒီလိုအျဖဴအနီကြဲးျပားေခၚေ၀ါၾကတာကေတာ့ ကြန္ျမဴနစ္တုိ ့၊ အမ်ိဳးသားေရးတို ့စသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရးရပ္တည္ခ်က္နဲ ့မဆုိင္ပါဘူး...။ သူတုိ ့ရဲ့၀တ္ဆားဆင္ယင္မွဳအေပၚမွာမူတည္ျပီး ေခၚေ၀ၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္...။ ခြန္ဥကၠာကေတာ့ အခုလိုရွင္းျပထားပါတယ္.....။

ခြန္ဥကၠာ။ ။ ဟုတ္ကဲ့... ဒီပအုိ၀္းျဖဴလို ့ေခၚတဲ့ဒီလူေနမွဳကေတာ့ ဒီက်ေနာ္တုိ့ ကရင္ျပည္နယ္အထဲမွာ ေနထုိင္ၾကတာကိုေတြ ့ရတယ္....။ ဒီပအုိ၀္းျဖဴေတြက... အထူးသျဖင့္ေတာ့ ၀တ္ဆံုအျဖဴေတြ၀တ္ဆင္ၾကျပီးေတာ့... ဒီသူတုိ ့ရဲ့ဒီ၀တ္ဆံုအျဖဴေတြ၀တ္တဲ့ ဟာကေတာ့ ဘာသာေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရားေကာင္းမြန္ေရး၊ ေနာက္ျပီးေတာ့ သတ္သတ္လြတ္စားျပီးေတာ့ သူတပါးအသက္ကို မသတ္တဲ့ ဒီသီလငါးပါးေစာင့္ထိန္းေရးဆိုတဲ ့ အေျခခံေတြအေပၚမွာ ျဖဴဆင္တဲ့သေဘာကိုျပတဲ့အေနနဲ ့ ၀တ္ဆင္ၾကတဲ့အခါက်ေတာ့ သူတုိ ့ကို ပအုိ၀္းျဖဴလို ့ေခၚေ၀ၚသတ္မွတ္တာလည္းျဖစ္ႏုိင္တယ္...။

(သီခ်င္း) ရက္ငါ သီေနာ၀္ရာ မဲဥ္ခဲြးမဲဥ္ေမာ့ မဲဥ္အံုေဗြာ့ငါ ေဒါ့ရီခဲြေတာ.လဲင္ေပ်ာ္…သြဳန္းသလဲေျပေနာ္ေဟြး.. ရက္ထဲင္းဆား တေသာင္မို ့ေလာင္း မို ့ကုတ္ ကုိထန္ပတၱျမာ ခံေဟာ၀္နီးလာ ပလဲ. နီရက္ထြေတာ၀္းသီ… ကြယ္ေတြာ့ခြမ္လာပအို၀္းယို နီရက္ကယ္းထဲင္းသီ… ကြယ္ေတြာ့ ခြမ္လာပအို၀္းယို…. နီ..ရက္..ကယ္..ထဲင္း..သီ……

ေအာင္ေက်ာ္။ ။ ၀တ္ဆံုအေရာင္ေတြအေပၚမူတည္ျပီး ပအုိ၀္းျဖဴ၊ ပအုိ၀္းနီ၊ ပအုိ၀္းနက္လို ့ကြဲးျပားၾကေပမယ့္ ဓေလ့ထံုးစမ္နဲ ့ဘာသာစကားမွာေတာ့ တမ်ိဳးနဲ ့တမ်ိဳး ကြဲးျပားျခားနားျခင္းသိပ္မရွိလွဘူးလို ့ ခြန္ဥကၠာကေျပာပါတယ္...။

ခြန္ဥကၠာ။ ။ တကယ္ေတာ့ ပအုိ၀္းမွာ ပအုိ၀္ျဖဴ၊ ပအုိ၀္းနီ၊ ပအုိ၀္းနက္ဆုိတာကေတာ့ ၀တ္ဆားဆင္ယင္မွဳေပၚမွာ ဘဲသတ္မွတ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီထက္ပိုျပီးေတာ့ေလးနက္တဲ့ ကြဲးျပားျခားနားမွဳမရွိပါဘူး...။ ဘာသာေရးယံုၾကည့္ကိုယ္းကြယ္မွဳ ဗုဒၶဘာသာစစ္စစ္ေတြျဖစ္ၾကျပီးေတာ့ က်င့္သံုးတဲ့ဓေလ့ထံုးတမ္းေတြ၊ ဘာသာေရးပြဲးေတြ၊ သာေရးနာေရးေတြ အားလံုးတူတူဘဲျဖစ္ပါတယ္...။ ဘာသာစကားေျပာဆိုတာကလည္း... ေလယူေလသိမ္းနည္းနည္းပါးပါးကြာတာကလြဲးလို ့ အေျခခံအားျဖင့္ဘာသာစကားသံုးႏွဳန္းတာအားလံုးတူပါတယ္...။

ခုိင္ခုိင္။ ။ ဒါေပမယ့္ အခုေခတ္ကာလမွာေတာ့ အထူးသျဖင့္လူငယ္ေတြၾကားမွာ ရိုးယာ၀တ္ဆံု ၀တ္ဆင္တာေတြ ေလ်ာ့နည္းလာတာေနပါတယ္။ ဘယ္လိုလူေတြ ဘာေၾကာင့္ ရုိးယာ၀တ္ဆံုေတြကို အ၀တ္နည္းလာရသလဲးဆိုတာကိုေတာ့ ပအုိ၀္းလူငယ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ခြန္ထြန္းလွက အခုလိုရွင္းျပထားပါတယ္...။

ထြန္းလွ။ ။ ေက်းလက္ေဒသေတြမွာ ကုိယ့္ရဲ့ရုိးယာ၀တ္ဆံုေတြကိုထိန္းသိမ္းတဲ့အေနနဲ ့ေသာ္၄င္း ပိုျပီးေတာ့ ၀တ္ဆင္တဲ့အေနအထားမွာ ျမိဳ ့ကလူေတြထက္ပိုမ်ားပါတယ္...။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့သူတုိ့ က ျမိဳ ့နဲ ့အလွမ္းေ၀းတယ္... ျပီးေတာ့မွ ျမိဳ ့ကယဥ္ေက်းမွုေတြ၀င္လာနုိင္ဖုိ ့လည္းခဲးယဥ္းတယ္.. ေတာရြာမွာ ဗီြဒီယိုၾကည့္ရဖုိ ့၊ ရုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္ရဖုိ့ကမလြယ္ဘူးေလ...။ အဲးဒါေၾကာင့္ျမိဳ ့ကေန ဒီေခတ္ေပၚတဲ့ ေမာ္ဒန္ကဟာေတြဘာညာေတြကို သူတုိ ့ကသိပ္စိတ္မ၀င္စားဘူး...။ ဒီကုိယ့္ရဲ့ရုိးယာ၀တ္ဆံုကို ဒါဘဲရွိလည္း ဒါဘဲ၀တ္ဆင္ေနၾကတယ္ဆိုေတာ့ ေက်းရြာမွာ ေနထုိင္တဲ့လူေတြက ရိုးယာ၀တ္ဆံုေတြကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ေနရာမွာ ျမိဳ ့ကလူေတြထက္ သာတယ္လို ့က်ေနာ္ျမင္တယ္....။ ျမိဳ ့မွာရွိေနတဲ့လူေတြက်ေတာ့ ဒီလူငယ္လူရြယ္ေတြဆိုရင္ အသစ္အဆန္းၾကိဳက္ၾကတာခ်ည္းဘဲ...။ ဆိုေတာ့ ေပၚလာတဲ့ ဖက္ရွင္အတုိင္း လိုက္၀တ္ၾကတာဆုိေတာ့ ကုိယ့္ရဲ့ရုိးယာက အဲးဒီဖက္ရွင္အတုိင္းလုိက္လုပ္ဖုိ ့ကမျဖစ္ႏုိင္...။ ဆိုေတာ့ ျမိဳ ့မွာရွိတဲ့လူငယ္ေသာ္၄င္း၊ လူၾကီးေသာ္၄င္း မ၀တ္ဆင္ၾကဘူးေပါ့ဗ်ာ....။

ေအာင္ေက်ာ္။ ။ ဒါေပမဲ့ ရုိးယာပြဲးလမ္းသဘင္ေတြမွာေတာ့ ပအုိ၀္းရိုးယာ၀တ္ဆံုကို ေတြ ့ျမင္ေနရဆဲျဖစ္သလို ေက်းလက္ေဒသေတြမွာလည္း ရိုးယာ၀တ္ဆံုေတြကို ခံုခံုမင္မင္ ၀တ္ဆင္ေနၾကျဖစ္တာေတြ ့ရပါတယ္......။
http://www.paopeople.info/ မွကူးယူေဖၚျပပါသည္။

      ပအိုဝ္းအမၽိဳးသား ဆင္းသက္လာပံုႏွင့္ အမၽိဳးသားေန႔ ေပၚေပါက္လာပံု
     ဂါရဝႂသ

     ယေန႔(၂၀၁၀)ခုႏွစ္၊ေဖေဖၚဝါရီ(၂၇)ရက္စေနေန႔တြင္ကၽေရာက္ေသာတေပါင္းလႁပည့္ပအိုဝ္းအမၽိဳးသား
ေန႔ အခမ္းအနားကို ႂကြေရာက္လာႂကေသာတိုင္းရင္းသားညီအစ္ေမာင္ႏွမမၽားႏွင့္ဧည့္ပရိႆတ္အေပါင္းကို
လည္းေကာင္းလိက္လွဲစြာႂကိဳဆိုအပ္ပါေႂကာင္းေရွးၪီးစြာေႁပာႂကားလိုပါတယ္။
ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားတို႔မွာမိမိတို႔လူမၽိဳးဆင္းသက္လာေသာမိမိတို႔ဘိုးဘြားမၽိဳးႏြယ္ဆက္မၽား၏ေကၽးဇူးတရား
ကိုႁပန္လည္ေအာက္ေမ့သတိရသည့္စိတ္ဓါတ္မွ ထူးႁခားသည့္သမိုင္းအစၪ္အလာကို အေႂကာင္းႁပဳႁပီးတေပါင္းလႁပည့္ေန႔ ေရာက္တိုင္း“ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားေန႔”ကိုရိုးရာမပၽက္အစၪ္အဆက္ ကၽင္းပခဲ့တဲ့ သမိုင္းေႂကာင္းေလးကိုမိတ္ဆက္ေပးခၽင္ပါတယ္ ။

၁။ လူမၽိဳးဆင္းသက္လာမႈ ေခတ္ၪီးအစ
ပအိုဝ္းလူမၽိဳးတို႔သည္ မြန္ဂိုလြိဳက္ႏြယ္မွ ဆင္းသက္လာသူမၽားႁဖစ္ႃပီး သံလြင္ မဲေခါင္ ယံစီႁမစ္မၽားမွတဆင့္
ယေန႔ႁမန္မာ၊ ကမ္ပူခၽား၊ ဗီယက္နမ္ ႏိုင္ငံမၽားႁဖစ္ေသာ ေဒသမၽားသို႔ ပၽံ႔ႏွံ႔ေနထိုင္လာႂကသည္။
သထံုေဒသသို႔ ေရာက္ရွိေနထိုင္ေသာ အုပ္စုမွာ ဘီစီ(၂၅၀ဝ)မတိုင္မွီကတည္းက ယင္းေဒသသို႔ အေစာဆံုး
ေရာက္ရွိေနထိုင္သူမၽားႁဖစ္ႃပီး ဘီစီ(၆၈၀)ခန္႔တြင္ သုဝဏၰဘုမၼိ(သထံု)မင္းေနႁပည္ေတာ္ကို တည္ေထာင္
လာခဲ့ႂကသည္။ မင္းဆက္(၁၅၈)ဆက္ရွိခဲ့သည့္အနက္ ေနာက္ဆံုးမင္းႁဖစ္ေသာ မနဴဟာမင္း မတိုင္မွီ မင္းသံုး
ဆက္မွစ၍ မြန္မိဖုရားေႁမွာက္ရာမွ မြန္ေသြးေႏွာေသာ မင္းမၽားႁဖစ္လာႂကသည္။

၂။ ရိုးရာ ဒ႑ာရီ ယံုႂကည္မႈ
ရိုးရာည အိပ္ယာဝင္ ဒ႑ာရီပံုႁပင္အႁဖစ္၊ ပအိုဝ္းလူမၽိဳးမၽားသည္၊ အဖဝိဇၨာ၊ အမိနဂါးတို႔မွ ဆင္းသက္ေပါက္
ဖြားလာသည္ဟု ယံုႂကည္ႂကသည္။ ေရွးႏွစ္ေပါင္းမၽားစြာက မြန္ဂိုးလီးယား ကုန္းေႁမႁမင့္အရပ္၌ ႂကာႁဖဴ၊
ႂကာနီ၊ ႂကာညို ပန္းအလွတို႔ႏွင့္ တင့္တယ္သာယာလွပေသာ ေရကန္ႄကီး တကန္ရွိ၍ နဂါးႁပည္မွ
နဂါးမင္းသမီးတို႔သည္၊ လူအသြင္ဖန္ဆင္းကာ ေပၽာ္ရႊင္ႂကည္ႏူးစြာႁဖင့္ လာေရာက္ေရ ကစားေလ့ရွိႂကသည္။
၄င္းတို႔ထဲမွ အေထြးဆံုးႁဖစ္သည့္ နဂါးမင္းသမီးေလးသည္ ၊ ဝိဇၨာ ေဇာ္ဂၽီ(ေခၚ)နတ္သားတပါးႏွင့္ ေတြ႔ဆံုခၽစ္
óကိက္မိႂကႃပီး ေပါင္းသင္း ေနထိုင္ ေနခဲ့ႂကသည္။ တေန႔၌ ဝိဇၨာနတ္သားမွ ေဆးႁမစ္ ေဆးၪမၽား ရွာထြက္စၪ္
နဂါးမင္းသမီးေလးမွာ လြတ္လပ္စြာအိပ္ေမာကၽရာမွ ဖန္ဆင္းထားေသာ လူ႔အသြင္တို႔ ေပၽာက္ႃပီး၊
နဂါးအသြင္သို႔ ႁပန္လည္ေရာက္ရွိသြားေလသည္။ ယင္းအခၽိန္၌ ႁပန္ေရာက္လာေသာခၽစ္သ ူဝိဇၨာနတ္သား
ေတြ႔ရွိသြားေလရာ အံ့ႂသတုန္လပ္မိလွ်က္ ေရွာင္ခြာ ထြက္သြားေတာ့သည္။
ခၽစ္သူစြန္႔၍ ဝမ္းနည္းေႂကကြဲစြာ ခံစားရေသာ နဂါးမင္းသမီးေလးမွာ ခၽစ္သူႏွင့္ရခဲ့ေသာ ပËိသေႏျြမွ
ၪသံုးလံုးကို ၪထားခဲ့ႃပီး နဂါးႁပည္သို႔ ႁပန္သြားေတာ့သည္။ ယင္း ၪသံုးလံုးမွေန၍ ပထမဆံုး ၪ မွာ ပအိုဝ္းတို႔
“ ေစာဝ္ဗြာ” ဟုေခၚသည့္ ကရင္လူမၽိဳးတို႔ ေပါက္ ဖြားလာႃပီး၊ ဒုတိယ ၪ သည္ “ပအိုဝ္း” လူမၽိဳးႁဖစ္ကာ ၊
တတိယ ၪ မွ “ေစာဝ္တႏၽာ” ဟုေခၚသည့္ ကရင္နီလူမၽိဳးတို႔ ေပါက္ဖြားလာႂကသည္ဟုဆိုပါသည္။ ပအိုဝ္း၊
ကရင္နီႏွင့္ ကရင္လူမၽိဳးတို႔ မၽိဳးႏြယ္စုတခုတည္းမွ ဆင္းသက္ လာေသာ ညီေနာင္ရင္းႁခာမၽားႁဖစ္သည္ကို
ေနာင္လာ ေနာက္သားမၽား သိရွိေအာင့္ေမ့လွ်က္ ခၽစ္ခင္ညီညြတ္ ႂကေစရန္၊ ေရွး ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြား တို႔၏
ခၽစ္ႂကည္ႏူးဖြယ္ ဒ႑ာရီေလးပင္ ႁဖစ္ပါသည္။

၃။ သုဝဏၰဘုမၼိ ႏိုင္ငံေတာ္ကၽဆံုးႁခင္း
မနဴဟာမင္းလက္ထက္တြင္ ပိဋကတ္သံုးပံုအေရး ပုဂံႁပည့္ရွင္အေနာ္ရထာမင္းေစာမွ စစ္ထိုးလာရာ တိုင္းသူ
ႁပည္သားမၽား စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ မခံရေလေအာင္ မနဴဟာမင္းအေလၽာ့ေပးအညံ့ခံလိုက္သႁဖင့္ ပအိုဝ္းတို႔၏
သုဝဏၰဘုမၼိႏိုင္ငံေတာ္ ပၽက္စီးဆံုးရံးခဲ့ရေလသည္။ ယၡဳ ပုဂံ ေညာင္ၪီးႁမိဳ႔နယ္ ႁမင္းကပါရြာရွိ မနဴဟာေစတီကို
မနဴဟာမင္းမွ “ေနာင္ဘဝတြင္ သူတပါး၏ ကíန္ဘဝမွ လြတ္ေႁမာက္ႃပီး စည္းစိမ္ခၽမ္းသာရ ပါလိုေႂကာင္း”
အဓိဌာန္ႁပဳဆုေတာင္း၍ တည္ထားခဲ့သည္ကို ယေန႔တိုင္ ဖူးႁမင္ႏိုင္ပါသည္။ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ေႂကာင့္
လည္းေကာင္း၊ တပါးကြၽန္ဘဝႁဖစ္မေနလို၍လည္းေကာင္း၊ ဇာတိႁမိဳ႔ရြာမၽားမွ စြန္႔ခြာလာသူမၽားသည္
ေမာ္ခၽီး၊ သံေတာင္၊ ေတာင္ႄကီး၊ ဟိုပံုး၊ လႊိဳင္လင္၊ မိုင္းကိုင္ ေဒသမၽားသို႔ေရာက္ရွိလာႃပီး သာသနာ
သကၠရာဇ္ ၁၆၀၆ ခုႏွစ္ ေကာဇာ သကၠရာဇ္ (၄၂၄) ခုႏွစ္တြင္ မင္းမၽိဳးမင္းႏြယ္ႁဖစ္ေသာ ခြန္ေမာင္ႏိုင္ႏွင့္
ခြန္သာတို႔မွ ၪီးေဆာင္၍ သထံုႁမိဳ႔ ေရႊစာရံေစတီေတာ္အနီးမွ ေရကိုးထမ္း၊ ေႁမကိုးထမ္းကို ယူေဆာင္လာႃပီး
ေလာင္းခၽ ဌာပနာ ႁပဳ၍ သထံုေလး (ေခၚ) ဆီဆိုင္ႁမိဳ႔ကို တည္ေထာင္ေနထိုင္လာခဲ့ ႂကပါသည္။
ယင္းသို႔ႁဖင့္ ႁပန္႔ႏွံ႔ေနထိုင္လာႂကေသာ ပအိုဝ္းလူမၽိဳးတို႔သည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ တပါးေသာလူမၽိဳးမၽား၏
ပေဒသရာဇ္စနစ္ အုပ္ခၽဳပ္မေအာက္၌ ေနလာႂကရသႁဖင့္ ဘာသာ၊ စာေပ၊ ယၪ္ေကၽးမ၊ စီးပြားေရး၊
ပညာေရးကၽဆင္းလာႃပီး ဇာတိဂုဏ္ ထိမ္းသိမ္းမေလၽာ့ရဲဆုတ္ယုတ္လာခဲ့ႂကသည္။ ဘာသာတရား၏
အရိပ္အာဝါသေႂကာင့္သာ သမိုင္းႏွင့္ယၪ္ေကၽးမအခၽိဳ႔ ရွင္သန္ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုရေပမည္။

၄။ အမၽိဳးသားေရးစိတ္ဓာတ္ႏိးႂကားလာႁခင္း
ကိုလိုနီေခတ္ ေႏွာင္းပိုင္းသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေတာင္ေပၚေဒသရွိ ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားတို႔သည္ ပေဒသရာဇ္
စနစ္၏ ဖိႏွိပ္မကို လက္နက္ကိုင္ ပုန္ကန္ႁခင္းႁဖင့္လည္းေကာင္း၊ သံဃာေတာ္မၽားမွ ၪီးေဆာင္၍ ႁမိဳ႔တိုင္း
ရြာတိုင္းတြင္ “ငါးပါးသီလအဖြဲ႔” မၽားကိုဖြဲ႔၍ ပေဒသရာဇ္တို႔ ဖြင့္လွစ္ေသာ ေလာင္းကစား၊ ဘိန္းခန္း၊
အရက္ဆိုင္မၽားကိုသပိတ္ေမွာက္ဆန္႔ကၽင္ႂက၍ လည္းေကာင္း၊ အမၽိဳးသားေရးလပ္ရွားမမၽား စတင္လာ
ႂကႃပီး ၁၉၄၇ ခုႏွစ္တြင္ ဆီဆိုင္ေစာ္ဘြားႄကီး ခြန္ႂကည္မွႄကီးမွဴးၪီးေဆာင္၍ ငါးပါးသီလအဖြဲ႔မွ“ပအိုဝ္း
ေလြာင္းဗူး” ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားညီၫြတ္ေရးအဖြဲ႔သို႔ တက္လွမ္းဖြဲ႔စည္းကာႏိုင္ငံေရးလပ္ရွားမႁပဳခဲ့ႂကပါသည္။

၅။ ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားေန႔ေပၚေပါက္လာပံ ု
သုဝဏၰဘူမၼိသထံုႁပည္၏ ပအိုဝ္းမင္းဆက္မၽားအနက္မွ သူရိယစႏၵာမင္းသည္ မင္းကၽင့္တရား(၁၀)ပါးႏွင့္အညီ
တိုင္းႁပည္အား စီမံအုပ္ခၽဳပ္ခဲ့ႁခင္းေႂကာင့္ ၊ တိုင္းႁပည္အထူးသာယာဝေႁပာႃပီး ၊ ႁပည္သူႁပည္သားတို႔၏
ႂကည္ညိုေလးစားမကို ရရွိခဲ့သည္။ ယင္းကာလ မဟာသကၠရာဇ္ (၁၁၁) ၊ (Bဃ ၅၉၈) ခုႏွစ္၊ ဗုဒျြရွင္ကိုယ္
ေတာ္(၈)ဝါေႁမာက္၌ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ºကြေရာက္လာႃပီး ခၽီးႁမွင့္ေပးေတာ္မူခဲ့ေသာ ဗုဒျြသာသနာေတာ္ႏွင့္
ဓါတ္ေတာ္ေမြေတာ္မၽားႁဖင့္၊ သူရိယစႏၵာမင္း အမွဴးႁပဳ လွ်က္ ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားတို႔ တည္ထားခဲ့ႂကေသာ
သထံု “ေရႊစာရံ”ေစတီေတာ္ႁမတ္ႄကီး သည္ ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားတို႔၏ ေဖၽာက္ဖၽက္မရေသာ သမိုင္းမွတ္တိုင္
အေမြတရပ္အႁဖင့္ တည္ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ယင္းဂုဏ္ေကၽးဇူးကို ေအာင္ေမ့ဂုဏ္ႁပဳလွ်က္ သုဝဏၰဘုမၼိႁပည့္ရွင္
သူရိယစႏၵာမင္း၏ေမြးေန႔ႁဖစ္ေသာ တေပါင္းလႁပည့္ေန႔ကို ပအိုဝ္းတမၽိဳးသားလံုး၏ ေန႔ထူးေန႔ႁမတ္ အႁဖစ္
ဘာသာေရးအခမ္းအနားမၽား ကၽင္းပခဲ့သည္မွာ ရာစုႏွစ္မၽားစြာကပင္ႁဖစ္သည္။

    ၄င္းေနာက္မွစ၍ ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားေန႔ကို ပအိုဝ္းအမၽိဳးသားမၽား စုေဝးေနထိုင္ရာ အရပ္တိုင္းတြင္ စည္ကား
သိုက္ႁမိဳက္စြာ ကၽင္းပလာခဲ့ႂကပါသည္။ ယင္းသို႔ကၽင္းပရာတြင္ ရာစုႏွစ္မၽားစြာကတည္းက ကၽင္းပလာခဲ့
ႂကေသာ မိဘဘိုးဘြားတို႔၏ အစၪ္အလာကို တန္ဖိုးထားေလးစားႁခင္းအားႁဖင့္ ကၽင္းပသည့္အႄကိမ္
အေရအတြက္ကို တည့္သြင္းသတ္မွတ္ႁခင္းမႁပဳပဲ ကၽင္းပႂကပါသည္။